Ben ve ailem l961 yılında Çemişgezek’ten ayrıldıktan sonra yaz aylarında ağabeyim ve ben bazen de bu ikiliye küçük kardeşimde katılırdı dedemlerde kalırdık. Dedem bize nerdeyse her gün fırına güveç yollardı,  ya da taze peynirli, şekerli ekmek yaptırırdı. Şimdiki künefeyi hiç aratmayan abartısız farklı bir lezzetti. Ninem teyzelerimin evinin önünde közleşmiş ateş üzerinde bir taraftan yufka açarken bir taraftan diğerini haşlayıp peyniri ile buluştururdu. O meşakkatli su börekleri bazı  illerin hepsinin sahiplendiği keşkek dediğimiz etli döğme pilavları.…Şimdi bunları Hacimi anlatırken neden yazdım diye hayıflanırken kendimi müsrif biri olarak görmeye başladım ve bu konuyu "Çemişgezek yemekleri ve halbur tatlısı" konu başlıklı yazımda daha detaylı anlatacağım. sabah uyandığımızda kahvaltıdan sonra nalbant olan dayımın dükkanında  dayımın oğlu ile buluşarak Hacimi`ye gitme planları yapardık. Dükkan hanın içinde köşede( Ali Köse).

      Asıl mesleği sanırım nalbant ama o benzin, gaz yağı, mazot satardı. Hemen karşısında kirvem Cemil,  yanında dayım, onun yanında Münir ağabeyin dükkanı vardı .Münir ağabeyin oğlu Adnan da bu planın bir parçası idi o zaman.

     Yüzmeye gidebilme iznini alabilmek için ham nalları döğerek takılmaya hazır hale getirirdik ha unutmadan o dönem nalbantlık geçerli bir zanaattı öğlen olması ile birlikte hepimiz önce izin isterdik. Tabi ki izin verilmezdi.  Neden hazır "boğulursunuz" diye….İzin verilmeyince  kaçarak giderdik. Tağar' da herkesin müdavimi  olduğu hoşlandığı o dönemin plajı diyebileceğimiz favori yüzme yeri vardı. Kale mahallesinin bitimine simetrik  Tumbul göl, biraz aşağıda Sumak göl, onun daha aşağısında Hacimi, santral, aşağı köprü v.s yüzülecek yerler vardı.Çemişgezek'in çocuk ve gençleri buraları doldururken ailelerde hemen hemen hepsi bahçelerinde eksik işlerini yapar ve soluklanırdı. Akşam işten çıkanlar aşağıya doğru yürüyerek çoban düzünde Tekya gözeleri veya bahçede buluşarak hoşça vakit geçirirlerdi. Bazen de sanki çok uzak bir yermiş gibi itina ile kullanıldığını gözlemlediğim içinde kaynak suyu bulunan ağaçlardan gökyüzünün ve güneşin çok az yansıdığı  çok özel misafirlerini ya da yeni oluşan akrabalıkları pekiştirmek için Bayram Baba'ya  pikniğe gidilirdi. Aklımda kaldığı kadarıyla sumak gölün karşısında ve yukarıda güzel  ama küçük ancak iki, üç aileyi misafir edebilecek eşi bulunmaz güzellikte bir yerdi..Çemişgezek'te yaz tatilimizi geçirirken rahmetli ninem o zaman ince yol denen Tekya`ya arkadan giden mezarlığın arkasındaki yolun üstünde bizim çaydan dönüşümüzü beklerdi.Çay kenarından el ayak çekilirken bu kez çay kenarını hiç kimseye görünmeden çok gizli bir şekilde ehli keyifler doldururdu. 
       Şimdi koltuğuma yaslanıp bunları düşündüğümde -  yani çocukluğumda yaklaşık 50 yıl önce gördüğüm şeyleri - Çemişgezek`te olağan bir kaç şeyin haricinde ciddi problemlerin olmadığını, insanların beşeri ilişkilerinin mükemmel sayılacak düzeyde olduğunu, insanların birbirleriyle yardımlaştığını düşündükçe 2000`li yıllarda ülkemizin bir çok yerinde bu güzelliklerin bir tanesini dahi göremezsiniz..Daha sonraki ziyaretlerimde gözlemlediğim gibi Çemişgezek`in  çok büyük erozyona uğramadan devam ettiğini, bünyesinde barındırdığı medeniyetlere ev sahipliği yapmış olmanın verdiği zenginlikle bu özeliğini korumaktadır. Ancak kendini anlatmakta nedendir bilinmez bir vurdumduymazlığın oluştuğu açıktır.Şimdi gençlerimiz ve çocuklarımız ülkemizin büyük kentlerinde yaşamını devam ettirirken hiç değilse sitemiz aracılığıyla kendi ilçelerindeki gelenek göreneklerini, örf ve adetlerini etrafına bir anlatabilse her şeyin çok daha güzel olacağını düşünüyorum.Bu konuda herkesi duyarlı davranarak olumlu veya olumsuz bütün düşüncelerine

saygı duyacağımı belirterek konuya duyarsız kalmamanızı paylaşmayı arzu ediyorum sevgilerimle..

                                                        Durgun Çetin